Definitie
Erfzonde is de theologische leer dat Adams zonde niet slechts een individuele daad was maar gevolgen heeft overgebracht op de gehele mensheid. De aard van die overdracht is betwist: heeft de mensheid een zondige natuur gekregen (ingieting / infusie, augustiniaans-rooms-katholiek), is de schuld van Adams zonde toegerekend (imputatie, gereformeerd), of is uitsluitend de sterfelijkheid als rechtsgevolg overgedragen (Jones)? In het corpus loopt de scheidslijn scherp tussen Jones (toerekening ≠ ingieting; erfzonde = overgedragen aansprakelijkheid) en Warnock (augustiniaans imputatiemodel met nadruk op persoonlijke verantwoordelijkheid).
Gebruik in het corpus
Stephen Jones
Jones trekt een scherpe grens tussen imputation (toerekening) en infusion (ingieting): “Met andere woorden: de mens heeft geen zondige natuur geërfd van Adam. Hij heeft slechts de aansprakelijkheid voor Adams zonde geërfd.” Wat is overgedragen is niet een zondige ziel maar sterfelijkheid als gevolg van toegerekende schuld: “Het enige dat is overgedragen is STERFELIJKHEID, ofwel de dood. Wij zijn niet sterfelijk omdat wij zondigen. Wij zondigen omdat wij sterfelijk zijn.” Jones verwerpt ook Hieronymus’ vertaling van eph’ ho (Rm. 5:12) als “omdat allen gezondigd hebben” — correct is “waarop [de dood] allen gezondigd hebben.” De soteriologische implicatie is vergaand: omdat Adams schuld imputatief op allen is gelegd, is het voor God rechtvaardig én noodzakelijk dat Christus Zijn gerechtigheid imputatief op allen legt (Rm. 5:18): “alle mensen die in Adam gestorven zijn” moeten worden gered in Christus. [Jones, Creation’s Jubilee, Hfst. 9; The Restoration of All Things, Hfst. 5]
George Warnock
Warnock hanteert een model dat dichter bij de augustiniaanse traditie staat: erfzonde is een ongebroken schakel terug tot Adam — “een ongebroken schakel van problemen loopt helemaal terug tot Adam” — maar God heeft die schakel verbroken aan het kruis. Het cruciale onderscheid met een fatalistisch model is dat Warnock de overerving direct koppelt aan persoonlijke verantwoordelijkheid: “Het was inderdaad Adams schuld. Maar nu is het mijn schuld. Ik kan Adam niet de schuld geven, noch mijn voorouders, noch mijn ouders… het is nu mijn schuld.” Bijbelgrond: Ps. 51:5 (“in zonde heeft mijn moeder mij ontvangen”). [Warnock, The Hyssop that Springeth Out of the Wall, hyssop2b.html]
Warnock formuleert de erfzonde ook als imputatieve parallel tussen Adam en Christus: “Wij erven de kracht van genade van de Here Jezus, zoals wij de vloek van de zonde erven van Adam; wij hebben Gods gerechtigheid in Christus door toerekening, net zoals wij Adams zonde en dood hebben door toerekening.” [Warnock, Evening and Morning, Hfst. 2]
E.W. Bullinger
Bullinger codeert de erfzonde typografisch via de defectieve spelling van toledoth: de elf vermeldingen van Adams nageslacht dragen allemaal het teken van tekortkoming, in contrast met de pre-val schepping (Gen. 2:4) en de eschatologische stamboom naar David (Ruth 4:18). [Bullinger, Number in Scripture, Deel I, Hfst. II]