Definitie
Imputatie (Latijn: imputatio, van imputare = aanrekenen, toerekenen) is de juridisch-theologische term voor de toerekening van gerechtigheid of schuld aan een persoon. In de soteriologie onderscheidt men: (1) de toerekening van Adams zonde aan alle mensen (Rom. 5:12-18); (2) de toerekening van onze zonden aan Christus (2 Kor. 5:21); (3) de toerekening van Christus’ gerechtigheid aan de gelovige (Rom. 4:5). In het corpus is imputatie debat-terrein: verdedigd door Warnock en Jones als forensische grondslag, maar afgewezen door Nee/Lee als instrument van heiligmaking.
Gebruik in het corpus
George Warnock
Warnock verdedigt imputatieve rechtvaardiging als het noodzakelijke fundament van het Pascha-heilsniveau: God rekent Christus’ gerechtigheid toe aan de gelovige. Zonder imputatie geen rechtvaardiging. Hij is hier classiek-protestant.
Stephen Jones
Jones erkent de forensische imputatie als het eerste werk van Christus (sterfwerk), maar benadrukt dat imputatie slechts het begin is. Het werkelijke doel is de constitutieve transformatie van de natuur — wat geen imputatie maar re-creatie is.
Watchman Nee & Witness Lee
Nee/Lee wijst imputatie af als instrument voor heiligmaking: men kan de heiligheid van Christus niet tot stand brengen door ze te imputeren. Heiligmaking vereist niet toerekening maar daadwerkelijke inwoning en transformatie. Dit onderscheidt hun pneumatologische heilsleer van de gereformeerde traditie. [Nee/Lee, The Economy of God]