Definitie
Tweede dood is de Bijbelse term voor het eindoordeel dat in Openb. 20-21 wordt aangeduid als het vuurmeer: “De dood en het dodenrijk werden in de poel van vuur geworpen. Dit is de tweede dood: de poel van vuur” (Openb. 20:14). De term contrasteert met de eerste dood — de fysieke dood die alle mensen treft als gevolg van Adams zonde. In traditioneel-orthodoxe interpretatie duidt de tweede dood op de eeuwige verwerping of hel. In het corpus is de term betwist omdat Jones de tweede dood verstaat als tijdelijk corrigerend oordeel voor individuele zonden, scherp onderscheiden van de eerste dood als straf voor Adams erfschuld.
Gebruik in het corpus
Stephen Jones
Jones ontwikkelt een hamartologisch onderscheid dat zijn interpretatie van de tweede dood draagt: er zijn twee zonden en twee bijbehorende doden. De eerste dood (sterfelijkheid) is de straf voor Adams zonde, aan allen toegerekend. De tweede dood is Gods oordeel voor individuele zonden: “Gods oordeel, wettelijke tuchtiging en tucht voor onze eigen zonden is de tweede dood.” Beslissend is dat de tweede dood niet de straf is voor Adams zonde — niemand wordt in het vuurmeer geworpen wegens de erfschuld van Adam. Het vuurmeer is corrigerend oordeel met een inherente grens: “Het is een plaats waar mensen de laatste penning van hun zondeschuld moeten betalen, totdat het grote Jubeljaar de schepping vrijzet.” [Jones, Creation’s Jubilee, Hfst. 9]
Jones verbindt dit aan zijn wet-van-oordeel-theologie: de wet stelt een maximum aan straffen (Lev. 25:10); ook de tweede dood heeft een einde bij het grote Jubeljaar na 49.000 jaar. [Jones, The Restoration of All Things, Hfst. 2]