Definitie
Ordo salutis (Latijn: orde van het heil) is de klassieke systematisch-theologische term voor de logische en/of temporele volgorde van de heilsdaden die God aan de individuele gelovige voltrekt: van voorkennis tot verheerlijking. De gereformeerde traditie baseert de canonieke keten op Rom. 8:29-30: voorkennis → predestinatie → roeping → rechtvaardiging → verheerlijking.
Gebruik in het corpus
Cees Noordzij
Noordzij hanteert de ordo salutis als het structurele raamwerk van zijn heilsleer. Hij volgt de paulinische keten van Rom. 8:29-30 — voorkennis, bestemming, roeping, rechtvaardiging, verheerlijking — maar vult de tussenstappen anders in dan de klassieke gereformeerde theologie: heiligmaking (als zelfontlediging en kruisiging van het vlees) en verheerlijking (als eschatologisch zoonschap) zijn voor hem niet enkel toekomstige feiten maar ervaringsmatige trajecten. De ordo salutis is bij hem niet alleen een logische volgorde maar een levensweg. [Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, §4]
Herkomst
De term ordo salutis werd gecanonicaliseerd in de lutherse en gereformeerde scholastiek van de 17e en 18e eeuw (o.a. Francke, Turretin). De Rooms-Katholieke theologie en de Oosterse Orthodoxie hanteren andere structuren. In de 20e-eeuwse systematische theologie is de term wijd verbreid als ordeningscategorie.