Definitie
Zuurdesem (Grieks: ζύμη, zumē) is een typologische term die in het Nieuwe Testament wordt gebruikt als beeld voor de doordringende werking van zonde en valse leer (1 Kor. 5:6-8; Gal. 5:8-9; Matt. 16:6). In het corpus van George Warnock neemt het zuurdesem een centrale hamartologische positie in: het type van het Feest van Ongezuurde Broden — het feest dat direct op het Pascha volgt — beeldt het leven vrij van zonde af dat de gelovige op grond van de verzoening dient te leiden. De doordringende en verspreidende eigenschappen van zuurdesem maken het geschikt als type voor de werking van zonde in de gemeente: een klein beetje doordesemet het gehele deeg.
Gebruik in het corpus
George Warnock
Warnock werkt het type van het Ongezuurd Brood uitvoerig uit als hamartologische oproep: “De doordringende en verspreidende eigenschappen van zuurdesem maken het tot een treffend type van boosheid en goddeloosheid in een gelovige of in een gemeente.” Hij voert drie Schriftplaatsen aan als convergerende getuigen: Paulus aan de Korinthiërs (1 Kor. 5:6-8: “zuiver dan de oude zuurdesem weg, opdat gij een vers deeg zijt”), Paulus aan de Galaten (Gal. 5:8-9: de invloed van de Judaïzanten), en Jezus’ waarschuwing (Matt. 16:6: het zuurdesem van de Farizeeën en Sadduceeën).
De geestelijke consequentie formuleert Warnock als: “Het Feest van Ongezuurde Broden te vieren betekent derhalve een leven te leiden dat vrij is van de bedervende invloeden van zonde en het vlees.” Zuurdesem/zonde neemt toe zodra de gelovige in zelfgenoegzaamheid tot stilstand komt: “Wanneer een individu, een gemeente of een groep gemeenten terugvalt in zelfgenoegzaamheid, tevreden met hun toestand… treedt onmiddellijk stagnatie op, begint het zuurdesem te werken, en kenmerken ‘boosheid en goddeloosheid’ de gehele denominatie.” [Warnock, The Feast of Tabernacles, Hfst. 3]