Definitie
Semaino (Gr. σημαίνω = door een sein duidelijk maken, aanduiden, betekenen) is de Griekse term die Noordzij gebruikt voor de communicatiewijze van de Heilige Geest via de Schrift: een symbolische, typologische ‘seintaal’ die hoorbaar en zichtbaar is voor wie de Geest als sleutel heeft. De bijbel is niet primair een studieboek of geschiedenisboek maar een ‘hoorboek’ — een medium van seintaal dat de Geest uitlegt aan hen die Hem kennen. Het semaino-begrip markeert het verschil tussen letterlijk lezen en geestelijk verstaan.
Gebruik in het corpus
Cees en Anneke Noordzij
Noordzij legt het semaino-principe uit als de fundamentele communicatiemodus van God via de Schrift: “In alles wijst Gods Geest in symbolentaal op hemelse realiteiten en geestelijke processen.” De bijbel is daarmee een ‘hoorboek’: “De bijbel is dan niet alleen een leesboek of een studieboek, maar een ‘hoorboek’ wat de Geest tot de gemeenten zegt. Dat geldt voor de hele bijbel.”
De gelovige die de Geest niet kent, kan de bijbel lezen maar mist de seintaal: “De lezers van de bijbel moeten dus Gods ‘seintaal’ verstaan, om ervan de verhalen en de profetieën, de wondertekenen en gelijkenissen, de typen, riten en symbolen, enz. te ‘horen’ en te ‘zien’ (=kennen).” Semaino is nauw verbonden met de hermeneutische prioriteit van de Geest boven het verstand: “Eerst geestelijke communicatie, dan interpretatie van de bijbel.” Paulus ontving zijn openbaringen eerst van God, en vond ze daarna bevestigd in de Schrift — niet andersom.
Het semaino-begrip ligt ook ten grondslag aan Noordzijs onderscheid van de bijbel als ‘bevestigingsboek’: “Paulus gebruikte vaak citaten uit het Oude Testament ter illustratie van wat hij van God had ontvangen. Wat hem werd geopenbaard, vond hij bevestigd in de Schrift.” De Geest spreekt in seintaal; de Schrift bevestigt en illustreert. [Noordzij, Het Woord Gods en de Schrift, secties “De Taal van God” en “De Schrift: nuttig om te onderrichten”]