Definitie
Harpazo (Grieks: ἁρπάζω) betekent “grijpen,” “wegrukken” of “opnemen met kracht.” In 1 Tess. 4:17 verschijnt het voor de opname van gelovigen bij Christus’ wederkomst (“weggerukt … in wolken”). In de populaire eschatologie is het de technische term voor de “rapture” (pre-tribulatietheologie). In het corpus van Stephen Jones krijgt het een geheel andere lading: harpazo wordt verstaan als een troonshemelvaart — een intronisatie — eerder dan een lichamelijke evacuatie weg van de aarde.
Gebruik in het corpus
Stephen Jones
Jones verbindt harpazo aan Openb. 12:5 (de Manchild “werd weggerukt naar God en zijn troon”) als prototype van wat de eerstelingen wacht. De opname is geen ontsnapping aan de tribulatie maar een toerusting voor heerschappij: de eerstelingen worden “op de troon geplaatst” om te regeren terwijl de wereld door het oordeel gaat. Dit sluit aan bij zijn tagma-structuur: de eerstelingen (gerst-squadron) worden opgenomen als overwinnaars, niet als vluchtelingen. [Jones, gepubliceerd artikel over harpazo]
Herkomst
Ἁρπάζω verschijnt in het NT ook voor Filippus (Hand. 8:39), Paulus’ derde-hemelervaring (2 Kor. 12:2-4) en als opsporend werkwoord (“de sterkere overmeestert hem,” Luc. 11:22). De Latijnse vertaling rapio leverde het Engelse rapture. De term is in de 19e-eeuwse dispensationalistische theologie tot technische terminus geworden via J.N. Darby.