Definitie
Eschatologie (van Grieks eschaton = laatste + -logie) is de theologische discipline die handelt over de “laatste dingen”: de voltooiing van de heilsgeschiedenis, de opstanding, het oordeel, het koninkrijk van God en de eindbestemming van mens en schepping. In het corpus is eschatologie niet een aparte afdeling maar onlosmakelijk verbonden aan de soteriologie: voor alle vijf auteurs bepaalt de eschatologische visie de soteriologische categorieën (omvang van verlossing, fasering van de opstanding, doel van het oordeel).
Gebruik in het corpus
Overkoepelend
Jones’ eschatologie is structurerend: de tagma-leer (drie opstandingsfasen), de jubeljaarsstructuur en de apokatastasis zijn alle eschatologisch geladen begrippen. Warnock koppelt eschatologie aan het Loofhuttenfeest als de nog-niet-gerealiseerde fase van de kerk. Nee/Lee verstaan eschatologie in het licht van Gods oikonomia: de voltooiing is het “al-in-alles zijn van God” (1 Kor. 15:28). Noordzij ziet de apokatastasis van de schepping als eschatologisch eindpunt. Bullinger leest eschatologie in zijn getallensymboliek (getal 7 = voltooiing, getal 8 = nieuwe begin).