Stephen Jones — Christologie
b3 — Secrets of Time
Geboorte en incarnatie
Jones stelt het onderzoekskader vast: “In dit boekje zullen wij het bewijs laten zien dat Jezus geboren is in 2 v.Chr., op de tijd van Israëls Feest der Trompetten (Rosj Hasjana), dat in dat jaar viel op 29 september.” (Hfst. 9, §Inleiding)
Over de ontvangenis via de Heilige Geest: “Wij weten uit Luc. 1:36 dat de moeder van Johannes vijf of zes maanden zwanger was van hem toen Maria ontving van de Heilige Geest.” (Hfst. 9, §Bediening van Johannes en Jezus)
Over de historische betrouwbaarheid van Lucas: “Nieuw bewijs is echter nu aan het licht gekomen, dat niet alleen de verklaring van Lucas bevestigt, maar ook de geboorte van Jezus dateert op 2 v.Chr., in plaats van het algemeen aanvaarde jaar 4 of 5 v.Chr.” (Hfst. 9, §Cyrenius)
Zijn definitieve conclusie: “Ik geloof dat Hij geboren werd op de avond van het Feest der Trompetten, dat in dat jaar viel op 29 september.” (Hfst. 9, §Jezus geboren op het Feest der Trompetten)
Jones citeert Lucas over de herders: “Luc. 2:8 zegt dat op de nacht dat Jezus geboren werd, engelen de geboorte van Jezus aankondigden aan herders in een nabijgelegen veld.” (Hfst. 9, §Inleiding)
Interpretatie: Jones verbindt de incarnatie met de Hebreeuwse feestkalender als profetisch raamwerk — een aanpak consistent met zijn b1 (Creation’s Jubilee) en b2 (The Restoration of All Things).
Patristische getuigenissen over Jezus als Christus
Jones documenteert vroege kerkgetuigenissen als historisch bewijs voor Jezus’ geboortejaar. Irenaeus (ca. 180 n.Chr.) schrijft in Adversus Haereses III,xxi,3: “Onze Heer werd geboren in ongeveer het 41ste jaar van de regering van Augustus.” (Hfst. 9, §Irenaeus en Eusebius)
Tertullianus (198 n.Chr.) in zijn Antwoord aan de Joden: “in het 41ste jaar van de regering van Augustus… is de Christus geboren.” (Hfst. 9, §Tertullianus)
Over de breed gedragen consensus: “vóór het jaar 500 waren er niet minder dan tien christelijke getuigen die het eens waren over het jaar waarin Christus geboren werd.” (Hfst. 9, §Vroege kerkgetuigen; geciteerd van W.E. Filmer)
Justin Martyr (midden 2e eeuw) in zijn Eerste Apologie 34: “Nu is er een dorp in het land van de Joden, vijfendertig stadia van Jeruzalem, waar Jezus geboren werd, zoals u ook kunt nagaan in de registers van de census gemaakt onder Cyrenius, uw eerste procurator in Judea.” (Hfst. 9, §Justin Martyr)
Interpretatie: Jones geeft de patristische consensus als historisch-juridisch bewijs voor de erkenning van Jezus als Christus in de vroege kerk.
Koninklijk ambt (Messias als Koning)
Over de Magi als getuigen van Jezus’ messiasschap: “Deze tekenen bewogen hen de lange reis naar het westen te maken, naar het land van Judea, wetende dat de Messiaanse Koning geboren was.” (Hfst. 9, §De Magi)
Jones identificeert Jezus als Messias én Hogepriester: “In de nabijgelegen stad Bethlehem vonden zij de Messias, de Hogepriester van de Orde van Melchisedek.” (Hfst. 9, §De Magi)
Over de 70 weken van Daniël en Jezus als Messias-Vorst, Jones citeert Dan. 9:25-26: “Weet dan en versta: van de uitgang van het woord om Jeruzalem te herstellen en te bouwen, tot op de Messias, de Vorst, zijn zeven weken… En na de tweeënzestig weken zal de Messias worden afgesneden.” (Hfst. 9, §De 70 Weken van Daniël)
Over de Messias die ‘afgesneden’ wordt: “De Messias zou ‘afgesneden’ worden op enig moment na de periode van 62 weken.” (Hfst. 9, §70 Weken; Dan. 9:26)
Interpretatie: Jezus’ koninklijk ambt wordt zowel historisch (Magi erkennen Hem als Messiaanse Koning) als profetisch (Daniël 9) onderbouwd.
Priesterlijk ambt en Grote Verzoendag
Jones legt de kern van zijn verzoeningsleer via de Grote Verzoendag-typologie: “Jezus presenteerde Zichzelf, in feite, als de eerste bok, die ‘gedood’ moest worden voor de reiniging van het heiligdom.” (Hfst. 9, §Jezus’ doop als Grote Verzoendag; vgl. Lev. 16:15)
Over de tweede bok: “Na Zijn doop zegt Matt. 4:1: ‘Toen werd Jezus door de Geest naar de woestijn gevoerd om verzocht te worden door de duivel.’ Met andere woorden, Hij vervulde onmiddellijk het patroon van de tweede bok, die op dat moment ‘door de hand van een geschikt man naar de woestijn’ werd geleid (Lev. 16:21).” (Hfst. 9, §Grote Verzoendag)
Jones verbindt doop en baptisteriedag aan de feestkalender: “Wij zien dus dat Jezus’ doop en de leiding van de Geest naar de woestijn rechtstreeks parallel liepen aan de tempelactiviteiten op de Dag der Verzoening.” (Hfst. 9, §Grote Verzoendag)
Over de twee grote offerdata: “Dit zijn de twee grote dagen waarop Jezus Zichzelf aan de Vader presenteerde als het Offer voor de zonde.” (Hfst. 9, §Samenvatting)
Interpretatie: Jones traceert twee fasen van het priesterlijk ambt: de Grote Verzoendag (doop, sept. 29 n.Chr.) en het Pascha (kruisiging, 33 n.Chr.).
Verzoening en plaatsvervanging
Jones citeert Hebr. 9:12-14 als fundament voor de plaatsvervangende verzoening. Eerst vers 12: “Niet door het bloed van bokken en kalveren, maar door Zijn eigen bloed is Hij eenmaal ingegaan in het heiligdom, en heeft daardoor een eeuwige verlossing teweeggebracht.” (Hfst. 9, §70 Weken van Daniël; Hebr. 9:12)
Dan vers 14: “Hoeveel te meer zal het bloed van Christus, die door de eeuwige Geest Zichzelf vlekkeloos aan God geofferd heeft, uw geweten reinigen van dode werken om de levende God te dienen?” (Hfst. 9, §70 Weken; Hebr. 9:14)
Over de juridische schuldbetaling: “De gehele wereld bleek een onoverkomelijke schuld aan de zonde te dragen; maar die gehele schuld werd op Jezus Christus gelegd, die haar ten volle betaalde door Zijn dood aan het kruis.” (Hfst. 9, §70 Weken van Daniël)
Over de eenmalige en definitieve werking: “Geen enkel offer na de presentaties van Jezus had enige relevantie voor de zondekwestie.” (Hfst. 9, §70 Weken van Daniël)
Jones voegt een theologisch scherpe veroordeling toe van visies die het bloed van Christus ondergraven: “Mijn tolerantie voor andere standpunten is groter dan gemiddeld, maar niet wanneer zij beginnen het bloed van Jezus en de effectiviteit ervan voor de zonde te ondermijnen.” (Hfst. 9, §70 Weken van Daniël)
Interpretatie: Jones combineert het bloedoffer-motief (Hebr. 9) met een juridisch schuldbetaling-model — consistent met zijn satisfactie-theologie in b1 en b2, maar hier chronologisch uitgewerkt via de 70 weken van Daniël.
Jezus als Pascha-Lam (kruisiging)
Over Jezus’ dood als vervulling van het Pascha: “Meteen daarna werden duizenden lammeren haastig geslacht door een stad vol ongeruste mensen — en op dat moment stierf Jezus als het ware Pascha-Lam dat gekomen was om de zonde van de wereld weg te nemen.” (Hfst. 9, §Kruisiging; vgl. Joh. 1:29)
Jones koppelt Jezus’ kruisiging aan het einde van de 70 weken: “Jezus presenteerde Zichzelf later als het ware Lam op het Pascha van 33 n.Chr., waarmee het einde van Daniëls 70 weken werd gemarkeerd.” (Hfst. 9, §70 Weken van Daniël)
Over het Pascha-Tijdperk: “Het Pascha-Tijdperk begon met Israëls Uittocht uit Egypte op de dag van het Pascha en eindigde aan het Kruis.” (Voorwoord)
Interpretatie: Jones situeert Jezus’ kruisiging als het eindpunt van een groot profetisch tijdvak dat begon bij de Exodus.
Jezus als Nieuwe Mozes (typologisch, profetisch ambt)
Jones legt de Mozes-Jezus-parallel vast: “Zowel Mozes als Jezus werden gered van de dood op de leeftijd van drie maanden: Mozes door in het huis van Farao te gaan; Jezus door naar Egypte te gaan.” (Hfst. 9, §Mozes-Jezus parallel)
Over de parallelle kindermoord: “Velen hebben al de verbinding gelegd tussen de slacht van de kinderen ten tijde van de geboorte van Mozes en de slacht ten tijde van de geboorte van Jezus.” (Hfst. 9, §Mozes-Jezus parallel)
Interpretatie: De Nieuwe Mozes-typologie benadrukt het profetisch ambt van Jezus — beiden werden gered van een koninglijk dooddecreet, om later als bevrijder en middelaar op te treden.
Jezus als Auteur en Voleinder (Voorwoord)
In het Voorwoord plaatst Jones Jezus als het einddoel van het geloof: “alleen op Jezus ziende, de Auteur en Voleinder van ons geloof.” (Voorwoord; vgl. Hebr. 12:2)
Interpretatie: De korte verwijzing in het Voorwoord verankert de gehele chronologische studie in een christocentrisch geloofsraamwerk.