Cees Noordzij — Anthropology
b1 — Moses and the Path to Sonship, Cees en Anneke Noordzij (Verborgen Manna) Source: Cees en Anneke Noordzij, Moses and the Path to Sonship [Mozes en de weg tot zoonschap] (bijbelinfo.nl, reprinted from Verborgen Manna)
Note: All quotations are preserved in the original Dutch.
Dichotomy: Soul and Spirit as Feminine and Masculine
Noordzij introduces a distinctive terminological encoding: the inner person is divided into ‘masculine’ (= spiritual/spirit-led) and ‘feminine’ (= soulish). Biological sex is explicitly stated to be irrelevant:
“Het gaat er in de bijbel niet om, of iemand van het mannelijke of het vrouwelijke geslacht is, maar of iemand in Gods ogen mannelijk is (=geestelijk) of vrouwelijk (=ziels).” [“What matters in the Bible is not whether someone is of the male or female sex, but whether someone is masculine (=spiritual) or feminine (=soulish) in God’s eyes.“]
The dichotomy is supported by analogy with physiology:
“De mens heeft in zich een mannelijke én een vrouwelijke kant. Iedereen heeft mannelijke én vrouwelijke hormonen. In een man overheersen de mannelijke, in een vrouw de vrouwelijke hormonen. Met de innerlijke mens is het net zo: hij is innerlijk mannelijk (=geestelijk) én vrouwelijk (=ziels). In de één overheerst het ‘mannelijke’, in de ander het ‘zielse’.” [“Every person has both a masculine and a feminine side. Everyone has both male and female hormones. In a man the masculine hormones dominate; in a woman the feminine. The inner person works the same way: inwardly one is masculine (=spiritual) and feminine (=soulish). In one person the ‘masculine’ dominates, in another the ‘soulish’.“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [De Geboorte van Mozes].
Analytical note: The authors employ a functional dichotomy (soul vs. spirit), in which ‘masculine/feminine’ operates as metaphor. Biological sex and spiritual standing are explicitly decoupled.
Imago Dei: Adam as Masculine-Feminine Unity
The creation of Adam in God’s image is interpreted as an original inner harmony between spirit and soul:
“En toen Hij Adam schiep naar Zijn beeld en gelijkenis, was deze mannelijk-vrouwelijk (Gen.1:27b letterlijk). Ook in Adam was er een harmonische eenheid en een volmaakt evenwicht tussen ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’. Hij was ook één.” [“And when He created Adam in His image and likeness, Adam was masculine-feminine (Gen.1:27b literally). In Adam too there was a harmonious unity and a perfect balance between ‘masculine’ and ‘feminine’. He was also one.“]
The grounding is located in God’s own nature:
“God is echter één, volmaakt in balans (Jac.2:19).” [“God is one, perfectly balanced (Jas.2:19).“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [De Geboorte van Mozes], on Gen.1:27b.
Analytical note: The imago Dei is interpreted not primarily as intellectual or relational, but as an inner psychological equilibrium of spirit and soul — disrupted by the fall and to be restored through sonship.
Soul and Spirit: Function and Distinction
The soul is characterised as the desiring faculty of the person:
“De ziel wil hebben. Zij begeert. Zij zoekt meer de zegeningen dan de Gever.” [“The soul wants to have. It desires. It seeks the blessings more than the Giver.“]
The present condition of fallen humanity is described as a domination of the soulish:
“De meeste gelovigen kennen deze innerlijke harmonie niet. Zij zijn innerlijk verdeeld. In hen overheerst het zielse, dat bevrediging zoekt voor het vlees (Col.2:23).” [“Most believers do not know this inner harmony. They are inwardly divided. In them the soulish dominates, seeking satisfaction for the flesh (Col.2:23).“]
Restoration consists in bringing the soul to rest:
“Hun eigen ziel ‘is tot rust en stilte gebracht’ (Ps.131:2). Zij zijn zonen, die maagdelijk zijn (Op.14:4). Zij zijn mannelijk-vrouwelijk. Geest en ziel zijn volkomen in balans.” [“Their own soul ‘has been brought to rest and stillness’ (Ps.131:2). They are sons who are virginal (Rev.14:4). They are masculine-feminine. Spirit and soul are perfectly balanced.“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [De Geboorte van Mozes].
Jesus as Model of Inner Equilibrium (Joh.5:19)
The person of Jesus Christ functions as the anthropological model of the desired inner unity:
“Ook Jezus kende dit innerlijke evenwicht. Hij handelde nooit in een zielse opwelling, op menselijk initiatief of uit medelijden. Hij deed ‘niets van Zichzelf, of Hij moest het de Vader zien doen’ (Joh.5:19). Hij liet Zich leiden door Gods Geest. Hij was innerlijk één.” [“Jesus too knew this inner equilibrium. He never acted from a soulish impulse, on human initiative or out of compassion. He did ‘nothing of Himself, unless He sees the Father doing it’ (John 5:19). He let Himself be led by God’s Spirit. He was inwardly one.“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [De Geboorte van Mozes], on John 5:19.
Analytical note: Jesus’ complete orientation toward the Father is read here not only soteriologically but primarily anthropologically: as evidence that the spirit (the ‘masculine’) can fully prevail over the soul (the ‘feminine’).
Self-Emptying as Anthropological Path: Kenosis (Fil.2:7-8)
The path to human restoration is described as a deliberate process of self-emptying, with Jesus as prototype and Moses as Old Testament type:
“Paulus zegt van Jezus, dat ook Hij ‘Zichzelf heeft ontledigd en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is. En in Zijn uiterlijk als een mens bevonden, heeft Hij Zich vernederd’ (Fil.2:7-8). Hij roept Jezus’ volgelingen op, die gezindheid te hebben (Fil.2:5).” [“Paul says of Jesus that He also ‘emptied Himself and took the form of a servant, and was made in the likeness of men. And found in appearance as a man, He humbled Himself’ (Phil.2:7-8). He calls Jesus’ followers to have that same attitude (Phil.2:5).“]
Moses’ forty years in Midian are drawn as a parallel:
“God vond het nodig Mozes eerst te ontdoen van elke vorm van aanzien en eigen kunnen. Hij moest de weg van zelfontlediging gaan.” [“God found it necessary first to strip Moses of every form of status and self-reliance. He had to walk the path of self-emptying.“]
The result in Moses’ character: “Later lezen we van hem, dat hij ‘een zeer zachtmoedig man was, meer dan enig ander mens op de aardbodem’ (Num.12:3).” [“We later read of him that he was ‘a very meek man, more than any other man on the face of the earth’ (Num.12:3).“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [Zijn Vernedering], on Phil.2:7-8 and Num.12:3.
Restoration of the Human Person: Conformity to the Image of the Son (Rom.8:29)
The anthropological goal is explicitly stated as restoration toward the original imago Dei, now configured as conformity to Christ:
“God wil geen uniformiteit van mensen, maar gelijkvormigheid aan het beeld van Zijn Zoon.” [“God does not want uniformity among people, but conformity to the image of His Son.“]
With scriptural grounding:
“die God ‘tevoren heeft bestemd tot gelijkvormigheid aan het beeld van Zijn Zoon’ (Rom.8:29b).” [“whom God ‘predestined to be conformed to the image of His Son’ (Rom.8:29b).“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [Een Bijzondere Roeping], on Rom.8:29.
The Sons of God: Led by the Spirit (Rom.8:14)
‘Sonship’ carries a specific anthropological content: the gradual transformation of inwardly divided persons into those fully led by the Spirit:
“Paulus schrijft daarover: ‘Allen, die door de Geest Gods geleid worden, zijn zonen Gods’ (Rom.8:14).” [“Paul writes about this: ‘All who are led by the Spirit of God are sons of God’ (Rom.8:14).“]
Their condition is described:
“De 144.000 eerstelingen, die met het Lam op de berg Sion staan, hebben het Lam gevolgd waar Hij ook heenging (Op.14:4).” [“The 144,000 firstfruits who stand with the Lamb on Mount Zion have followed the Lamb wherever He went (Rev.14:4).“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, sections [Inleiding] and [Een Bijzondere Roeping], on Rom.8:14 and Rev.14:4.
Immortality and Death (1Cor.15:54)
Victory over death is the eschatological-anthropological culmination of sonship:
“De dood is de laatste vijand, die wordt ‘verzwolgen in de overwinning’ (1Cor.15:54). […] ‘Zodra dit vergankelijke onvergankelijkheid aangedaan heeft, en dit sterfelijke onsterfelijkheid aangedaan heeft, zal het woord werkelijkheid worden, dat geschreven is: De dood is verzwolgen in de overwinning’ (1Cor.15:54).” [“Death is the last enemy, which is ‘swallowed up in victory’ (1Cor.15:54). […] ‘When this perishable will have put on the imperishable, and this mortal will have put on immortality, then the word that is written will come about: Death is swallowed up in victory’ (1Cor.15:54).“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, section [Mozes’ Dood], on 1Cor.15:54.
The Fall: “Dying You Shall Die” (Gen.2:17b)
The condition of fallen humanity is implicitly referenced via Gen.2:17b:
“De verandering van ‘stervende zult gij sterven’ (Gen.2:17b) tot zoonschap Gods is een dodelijk proces voor het oude ik.” [“The transformation from ‘dying you shall die’ (Gen.2:17b) to sonship of God is a deadly process for the old self.“]
Source reference: Noordzij, Mozes en de weg tot zoonschap, concluding section.
Analytical note: The fall is not treated as an explicit doctrine here, but as the anthropological starting point: the human being is ‘dying’, and the path of restoration runs through sonship.