Privatio Boni
Definitie: Latijnse theologische term (privatio = ontbering; boni = van het goede) voor de klassieke formulering dat kwaad niet een positieve, substantiële realiteit is, maar slechts een afwezigheid of gebrek aan goed.
Filosofische grondslag
Privatio boni komt uit de platonische filosofie en werd overgenomen door Kerkvaders zoals Augustinus en Gregorius van Nyssa. Het onderscheidt zich van dualistische visies (waarin kwaad een eigen substantie heeft).
Implicaties voor Universele Verzoening
In Universele Verzoening is privatio boni cruciaal:
- Omdat kwaad geen wezenlijke realiteit heeft, kan het niet eeuwig blijven bestaan
- Het verdwijnt niet door vernietiging maar door afwezigheid (wanneer alles goed is, kan geen kwaad meer “bestaan”)
- Gods status als “alles in allen” impliceert automatisch dat geen kwaad kan overblijven
Gregorius van Nyssa:
“God zal ‘in allen’ zijn slechts wanneer geen spoor van kwaad meer in iets te vinden is.”
Hamartologische betekenis
Voor hamartologie (leer van de zonde) betekent dit:
- Zonde is gebrek aan rechtschapenheid, niet een actieve machtsuitoefening
- Zonde kan genezen/geneutraliseerd worden, niet slechts gestraft
Tegengestelde concept
- **Substantiële dualismeOppositioneel goed en kwaad als gelijkwaardige, tegengestelde machten (Manicheïsme, Zoroastrisme)
Bronnen
- Gregorius van Nyssa, Commentaar op 1 Korintiërs
- Augustinus, Confessiones
- Stephen E. Jones, hamartologie b9