Definitie (huisstijl)
De ‘hoge roeping’ is een soteriologisch begrip dat de eschatologische bestemming van de gelovige aanduidt die voortwaarts streeft naar het doel waartoe God hem geroepen heeft. Het begrip is ontleend aan Fil. 3:14, waar Paulus schrijft te streven ‘naar het doel, tot de prijs van de hoge roeping Gods in Christus Jezus’. De ‘hoge roeping’ onderscheidt zich van de algemene roeping tot bekering: zij veronderstelt dat de gelovige reeds geroepen en gerechtvaardigd is, en nu opgeroepen wordt tot volledige overgave en geestelijke volwassenheid.
In restaurationistische kringen wordt de ‘hoge roeping’ gekoppeld aan het overkomers-thema: niet alle gelovigen beantwoorden de hoge roeping; alleen zij die ‘voortwaarts streven’ (Fil. 3:12-14) en niet terugzien, bereiken de bestemming waarvoor ze geroepen zijn.
Gebruiksvarianten per auteur
Warnock
Warnock gebruikt de ‘hoge roeping’ als kernbegrip voor het soteriologische ideaal van de gemeente:
“Door nederlaag bedoelen wij een soort gedeeltelijke overwinning, of een tekortschieten in welke zin dan ook aan die hoge en heilige roeping waartoe en waarvoor wij geroepen zijn.”
[Warnock, Evening and Morning, hst. 1]
“Strevend naar het doel van de ‘hoge roeping.‘”
[Warnock, hst. 2]
Warnock verbindt de hoge roeping aan de universele bestemming van Gods volk:
“Het volk dat geschapen was om ‘de HEER te prijzen’, zelfs om zijn uitnemendheid in de aarde te tonen en te openbaren.”
[Warnock, hst. 2]
De hoge roeping is bij Warnock niet identiek aan uitverkiezing of wedergeboorte: het is de uitnodiging tot eschatologische overwinnaarspositie die actieve respons vereist. Een gelovige kan wedergeboren zijn maar toch tekortschieten in de hoge roeping, zoals het woestijngeslacht weliswaar uit Egypte trok maar Kanaän nooit inging.