Stephen Jones — Hamartologie

b3 — Secrets of Time

Definitie van zonde

Jones citeert instemmend 1 Joh. 3:4 als zijn definitieve omschrijving van zonde: “Ik zei Johannes dat zonde nog altijd de overtreding van de wet is (1 Joh. 3:4). Nooit heb ik zonde wettig gemaakt.” — Jones, Secrets of Time, hfst. 1; verwijzingen: 1 Joh. 3:4; Rom. 6:1; Rom. 8:2; Rom. 7:12-25. — Interpretatie: Jones hanteert een strikt wettelijke definitie van zonde: elk handelen in strijd met Gods wet is zonde, ook onder het Nieuwe Verbond.

“Adam zondigde en liep daarmee een schuld op aan de wet, want alle zonde wordt als een schuld aangerekend. Omdat Adam de schuld die hij had, op geen enkele manier kon betalen, werd hij als slaaf ‘verkocht’ aan de aarde (Ex. 22:3).” — Jones, Secrets of Time, hfst. 4; verwijzingen: Gen. 3:17-19; Ex. 22:3. — Interpretatie: Jones beschrijft de val primair in juridische termen: overtreding schept een schuld; onvermogen tot betaling leidt tot slavernij — het dominium over de aarde ging verloren.
“De aarde bracht uiteindelijk de Volmaakte Mens voort om de schuld van Adams zonde te betalen.” — Jones, Secrets of Time, hfst. 4; verwijzing: Gen. 6:9 (context Noach als gedeeltelijke vervulling, Christus als uiteindelijke vervulling). — Interpretatie: De komst van Christus als tweede Adam staat in directe soteriologische relatie tot de schuld die door de val ontstond.

“Het volk stond onder oordeelstijd, omdat zij geweigerd hadden Kanaän binnen te gaan op het 50e Jubeljaar vanuit Adam. Als zij gehoorzaam waren geweest, hadden zij de verheerlijkte lichamen ontvangen die door Adams zonde verloren waren gegaan.” — Jones, Secrets of Time, hfst. 7. — Interpretatie: Jones beschouwt het verlies van het verheerlijkte lichaam als een direct gevolg van Adams zonde dat voortduurt in de geschiedenis van Israël; gehoorzaamheid had de terugkeer naar die toestand versneld.

Jones introduceert het concept ‘vervloekte tijd’ (cursed time) als een 414-jarige oordeelscyclus die door God wordt opgelegd als gevolg van onbetaalde zonde: “De zondvloed kwam 4 × 414 jaar na Adam om de aarde te oordelen wegens wanbetaling van schuld… God is een God van barmhartigheid en genade. Hij voert een doodvonnis nooit onmiddellijk uit.” — Jones, Secrets of Time, hfst. 4; verwijzingen: Gen. 3:17-19; Gen. 6:9. — Interpretatie: Het getal 414 functioneert als een ‘juridische genadetermijn’ waarbinnen bekering mogelijk is; pas daarna volgt het oordeel. Dit verbindt zonde direct aan historische tijdscycli.
“God gaf Amalek precies 414 jaar genade” voordat Hij het oordeel over hun overtreding voltrok. — Jones, Secrets of Time, hfst. 6; verwijzingen: Ex. 17:11-16; 1Sam. 15. — Interpretatie: Het 414-jaar principe geldt ook voor volkeren: zonde van een natie roept een bepaalde genadetermijn op, waarna Gods oordeel wettelijk afdwingbaar wordt.

Over Israëls nationale zonde als schuld die zich ophoopt: “Elk rustjaar dat voorbijging, voegde eenvoudig nog een jaar ‘schuld’ toe aan het nationale rekening” — wat uitliep op 70 jaar opgekropte schuld, afgerekend via een plaag waarbij 70.000 man stierven (2Sam. 24:15). — Jones, Secrets of Time, hfst. 7; verwijzing: 2Sam. 24:15. — Interpretatie: Collectieve zonde werkt cumulatief; God ‘boekt’ nationale ongehoorzaamheid als een juridische schuld die uiteindelijk volledig geïnd wordt.
Over Egypte als type voor het wereldsysteem: “Egypte kan mensen slechts in slavernij brengen — nooit in ‘de heerlijke vrijheid van de kinderen van God.‘” (Rom. 8:21) — Jones, Secrets of Time, hfst. 5; verwijzing: Rom. 8:21. — Interpretatie: Jones verbindt de slavernij in Egypte typologisch aan de toestand van de in zonde gevallen mensheid; het verlies van Adams dominium maakt de mens onderworpen aan het ‘wereldsysteem’.
Over Babylon dat Israëls schuld overneemt: “Toen God Israël in handen gaf van de koning van Mesopotamia (Babylon), nam die natie de aansprakelijkheid voor Israëls schuld op zich.” — Jones, Secrets of Time, hfst. 10. — Interpretatie: Schuld die voortkomt uit zonde is juridisch overdraagbaar; volkeren die over andere volkeren oordelen nemen daarmee ook een verantwoordelijkheid op zich die bij niet-nakoming hun eigen oordeel oproept.

Over Saul en het niet-voltrekken van het oordeel over Agag: “Samuel zei Saul dat hij de volgende dag zou sterven omdat hij geweigerd had Agag, de Amalekiet, te doden.” (1Sam. 28:18) — Jones, Secrets of Time, hfst. 6; verwijzing: 1Sam. 28:18. — Interpretatie: Ongehoorzaamheid aan Gods opdracht heeft directe en persoonlijke strafrechtelijke gevolgen; ook partiële gehoorzaamheid geldt als overtreding.