Apokatastasis.wiki

EN · English

Apokatastasis.wiki

14 minuten leestijd

Stephen Jones — Godsleer

b1 — Creation’s Jubilee

Eigenschappen van God — God als vuur en licht (reinigend)

Passage 1 — God als refiner’s fire:

“Gods oordelen rijzen op met genezing in Zijn vleugels, niet om ons te verbranden tot de dood, maar om ons te genezen van alle kwalen, waarvan de grootste de zondezieke ziel is. Totdat wij deze zijde van Gods natuur kennen, kennen wij Hem werkelijk niet zo goed.”1

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hoofdstuk 2 (“The Sun of Righteousness, or the Fire of God”).

Interpretatie: Jones stelt dat onbekendheid met Gods helende karakter onvolledige Godskennis impliceert. De eigenschap ‘vuur’ wordt niet als destructief maar als reinigend getypeerd.

Passage 2 — Clemens van Alexandrië (ca. 150–215) geciteerd door Jones:

“Vuur wordt gezien als een weldadige en sterke kracht, die vernietigt wat verachtelijk is en bewaart wat goed is; daarom wordt dit vuur door de profeten ‘wijs’ genoemd … Wij zeggen dat het vuur niet het vlees reinigt maar zondige zielen, niet een alles-verslindend gewoon [aards, natuurlijk] vuur, maar het ‘wijze vuur’ zoals wij het noemen, het vuur dat ‘de ziel doorboort’ dat erdoorheen gaat.” (Stromata VII, 2:5-12)2

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 2 — citaat uit Clemens van Alexandrië, Stromata VII, 2:5-12.

Interpretatie: Jones gebruikt Clemens als vroeg-kerkelijk getuige voor de visie dat Gods vuur reinigt, niet vernietigt.

Passage 3 — Clemens over helende oordelen:

“Op een andere plaats omschrijft Clemens deze vurige oordelen van God opnieuw als ‘reddend en disciplinair, leidend tot bekering’” (Stromata VI, 6).3

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 2 — citaat uit Clemens, Stromata VI, 6.

Gerechtigheid van God — Corrigerend versus straffend

Passage 4 — Jesaja 26:9 als programmatekst:

“Jesaja 26:9 zegt: ‘Want wanneer Uw oordelen op de aarde zijn, leren de bewoners van de wereld gerechtigheid.’ De oordelen van de wet zijn corrigerend en herstellend. Zij zijn ontworpen om ware vergeving tot stand te brengen, niet een eeuwigdurende staat van onvergeeflijkheid.”4

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 2 (Jes. 26:9 geciteerd).

Interpretatie: De kern van Jones’ rechtvaardigheidsleer: oordeel is pedagogisch van aard en gericht op bekering, niet op eeuwige vergelding.

Passage 5 — Gods gerechtigheid vs. menselijk strafrecht:

“De gerechtigheid van Gods wet eist herstel en correctie. Alle zonde wordt gerekend als een schuld die betaald moet worden aan de slachtoffers van onrecht, en de oordelen staan altijd in directe verhouding tot de omvang van de overtreding (zonde).”5

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 2.

Passage 6 — Theodore van Mopsuestia (392–428 n.Chr.) geciteerd:

“De goddelozen, die het kwade hebben bedreven gedurende heel de periode van hun leven, zullen gestraft worden totdat zij leren dat zij, door in zonde te volharden, slechts in ellende volharden. En wanneer zij door dit middel ertoe gebracht zijn God te vrezen en Hem met welwillendheid te beschouwen, zullen zij het genot van genade verkrijgen.”6

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 2 — citaat uit Theodorus van Mopsuestia.

Passage 7 — Deuteronomium 25:1-3 als begrenzing van Gods oordeel:

“God verbiedt slagen van meer dan veertig stokslagen. Waarom? […] ‘Hij mag hem veertig keer slaan, maar niet meer, opdat hij hem niet met meer slagen dan deze zou slaan en uw broeder in uw ogen vernederd zou worden.’ Gods oordelen zijn zorgvuldig afgemeten om te voorkomen dat wij ‘vernederd’ worden. Zij corrigeren ons in plaats van ons te vernietigen.”7

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 4.

Aioniaanse oordelen — Betekenis van aion/olam

Passage 8 — Olam als beperkte tijdsperiode:

“Psalm 45:6 […] toont aan dat er tijd IS NA olam. Dit bewijst boven elke twijfel dat olam zelf niet naar eeuwigheid kan verwijzen, want toen de psalmist eeuwigheid wilde uitdrukken, moest hij zeggen ‘olam va ad,’ oftewel ‘het tijdperk en daarbuiten.‘”8

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 4.

Passage 9 — Aion als tijdperk in Mattheüs 13:

“Om het contrast tussen aion en kosmos aan te tonen […] ‘de oogst is het einde van het tijdperk [aion].’ De King James Version zegt ‘het einde van de WERELD,’ maar de meeste studiebijbels hebben een marginale referentie die uitlegt dat verzen 39 en 40 ‘TIJDPERK’ moeten lezen, in plaats van ‘wereld.’ […] Het is een verwijzing naar een beperkte periode TIJD.”9

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 4.

Passage 10 — God als Koning der Tijdperken (1 Tim. 1:17):

“Paulus brengt een ander aspect van Gods karakter en positie naar voren. Hij is de ‘Koning der Tijdperken’ en zal regeren in de uiteindelijke glorieuze tijdperken van de aarde.”10

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 4 (1 Tim. 1:17 geciteerd: “De Koning nu der eeuwen [ton aionion, ‘der tijdperken’], de onverderfelijke, de onzienlijke, de alleen wijze God, zij eer en heerlijkheid in alle eeuwigheid [aionas ton aionon, ‘tijdperken der tijdperken’]. Amen.“)11

Interpretatie: Jones corrigeert de vertaling “eeuwig” (King James) naar “der tijdperken” — wat de epistemologische basis legt voor zijn visie op aioniaanse (tijdperkgebonden, niet eeuwige) oordelen.

Passage 11 — Augustinus’ argument beoordeeld:

“Het argument van Augustinus dat aioniaans leven en aioniaans oordeel beide gelijk moeten zijn, is volkomen juist. Het probleem ontstaat wanneer hij probeert aan te tonen dat beide zonder einde zijn, terwijl beide in feite betrekking hebben op een tijdperk.”12

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 4.

Passage 12 — Hiëronymus’ Latijnse Vulgaat en het dubbele betekenis-probleem:

“De blinde vlek van de Latijnse christenen was hun overtuiging dat het, om wet en orde te handhaven, noodzakelijk was om mensen te bedreigen met de ergst mogelijke folteringen in het hiernamaals. Deze obsessie met het handhaven van wet en orde lijkt een drijvende kracht te zijn geweest achter het Latijnse idee van Gods eeuwige vergelding over zondaren.”13

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 4.

Soevereiniteit van God — Boulema versus thelema

Passage 13 — Onderscheid thelema (verlangen) en boulema (plan):

“De Griekse woorden om elk te beschrijven in het Nieuwe Testament zijn thelema (‘wil’) en boulema (‘plan’). […] Het gaat verder dan slechts een verlangen. Het duidt op het werkelijke plan, de intentie, of de uitvoering van de wil.”14

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 11.

Passage 14 — Farao als voorbeeld van Gods boulema:

“Farao was in staat om Gods thelema-wil, of verlangen, te weerstaan. Het verhaal van Farao maakt dat duidelijk. Maar er was een boulema-plan, of intentie, waarvan Farao niets afwist, en dit kon hij niet weerstaan, want dit was in de gedachte van God, niet in de wil van de mens.”15

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 11.

Passage 15 — Soevereiniteit vs. autoriteit:

“Wij moeten erkennen dat soevereiniteit, de uiteindelijke dunamis, aan God in de hemel toebehoort, terwijl autoriteit, exousia, aan de mens hier op aarde toebehoort. Beide zijn operatief; beide zijn werkelijk; toch zijn het werkelijkheden van een verschillend bestaansniveau.”16

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 11.

Passage 16 — Gods aansprakelijkheid als consequentie van soevereiniteit:

“God houdt Zichzelf uiteindelijk verantwoordelijk en aansprakelijk voor de daden en het heil van Zijn schepping. Dat is een van de redenen waarom Hij kwam om de straf voor de zonde Zelf te betalen.”17

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 11.

Passage 17 — Gods intelligentie en soevereiniteit over de wil:

“God is de uiteindelijke Intelligentie, met de uiteindelijke macht om de schepping tot haar bedoelde einde te brengen. God had alle mensen onmiddellijk tot Zichzelf kunnen bekeren, als Hij dat had verkozen.”18

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 11.

Universalisme als consequentie van soevereiniteit

Passage 18 — Kolossenzen 1:19-20 als programmaverklaring:

“Want het was het welbehagen van de Vader dat heel de volheid in Hem zou wonen, en door Hem alle dingen [ta panta, ‘het al’] met Zichzelf te verzoenen, vrede gemaakt hebbende door het bloed van Zijn kruis; door Hem, zeg ik, hetzij de dingen op de aarde, hetzij de dingen in de hemelen.”19

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5 (Kol. 1:19-20 geciteerd).

Interpretatie: Jones benadrukt dat de verzoening van “ta panta” (“het al”) de expliciete welbehagen (eudokia) van de Vader is.

Passage 19 — 1 Korintiërs 15:22 als parallel Adam–Christus:

“Het is duidelijk dat heel de mensheid in Adam stierf — zonder uitzonderingen. Op dezelfde wijze ook zullen allen in Christus levend gemaakt worden — zonder uitzonderingen.”20

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5.

Passage 20 — Jezus’ uitspraak in Johannes 12:32:

“Jezus zei: ‘Indien Ik gekruisigd word, zal Ik ALLE MENSEN tot Mij trekken.’ Werd Jezus ‘omhooggeheven’ aan het kruis? Natuurlijk werd Hij dat. Dan zal Hij inderdaad ALLE MENSEN tot Zich trekken. Hij stierf voor het heil van heel de wereld, niet slechts voor enkelen, en Zijn bloed heeft nooit zijn kracht verloren.”21

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5.

Passage 21 — God als ‘Redder van alle mensen’ (1 Tim. 4:10-11):

“God is de Redder van ALLE MENSEN. Ongetwijfeld leerden Timotheüs en anderen zoals hij dit inderdaad in Klein-Azië, want de vroege kerkleiders in de daaropvolgende eeuwen waren trouw in het leren van deze dingen, zoals hun geschriften aantonen.”22

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5 (1 Tim. 4:10-11 geciteerd).

Passage 22 — God “alles in allen” (1 Kor. 15:28):

“God zal ‘alles in allen’ zijn. Dat wil zeggen, de volheid van de Heilige Geest zal in alle mensen zijn, NIET sommige in allen, of allen in sommigen, maar allen in allen.”23

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5.

Alexandrijnse lijn (Clemens/Origenes)

Passage 23 — Clemens’ samenvatting geciteerd door Jones:

“Clemens van Alexandrië heeft het 1800 jaar geleden samengevat (Stromata VII, 2:5-12) door te zeggen: ‘Alle dingen zijn ingericht met het oog op het heil van het universum door de Koning en God van het universum.‘” [geciteerd bij Jones in hfst. 5]24

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5 — citaat uit Clemens, Stromata VII.

Passage 24 — Clemens’ commentaar op 1 Johannes 2:2:

“En niet alleen voor onze zonden, dat wil zeggen, voor die van de gelovigen, is de Heer de Verzoener, zegt hij, maar ook voor heel de wereld. Hij redt inderdaad allen; maar sommigen redt Hij door hen door straffen te bekeren; anderen daarentegen, die vrijwillig volgen, redt Hij met waardigheid van eer; opdat elke knie zich voor Hem zal buigen.”25

Bron: Jones, Creation’s Jubilee, hfst. 5 — citaat uit Clemens, Commentaar op 1 Johannes.

Originele citaten

Footnotes

  1. “God’s judgments arise with healing in His wings, not to roast us to death, but to heal us of all ills, the greatest of which is the sin-sick soul. Until we know this side of God’s nature, we do not really know Him very well at all.” ↩

  2. “Fire is conceived of as a beneficent and strong power, destroying what is base, preserving what is good; therefore this fire is called ‘wise’ by the Prophets … We say that the fire purifies not the flesh but sinful souls, not an all-devouring vulgar [earthly, natural] fire, but the ‘wise fire’ as we call it, the fire that ‘pierceth the soul’ which passes through it.” (Stromata VII, 2:5-12) ↩

  3. “In another place Clement again describes these fiery judgments of God as being ‘saving and disciplinary, leading to conversion’” (Stromata VI, 6). ↩

  4. “Isaiah 26:9 says: ‘For when the earth experiences Thy judgments, the inhabitants of the world learn righteousness.’ The judgments of the law are corrective and remedial. They are designed to bring about true forgiveness, not a perpetual state of unforgiveness.” ↩

  5. “The justice of God’s law demands restitution and correction. All sin is reckoned as a debt to be paid to the victims of injustice, and the judgments are always in direct proportion to the magnitude of the crime (sin).” ↩

  6. “The wicked, who have committed evil the whole period of their lives, shall be punished till they learn that, by continuing in sin, they only continue in misery. And when, by this means, they shall have been brought to fear God, and to regard Him with good will, they shall obtain the enjoyment of grace.” ↩

  7. “God prohibits beatings of more than 40 stripes. Why? […] ‘He may beat him forty times but no more, lest he beat him with many more stripes than these, and your brother be degraded in your eyes.’ God’s judgments are carefully measured in order to prevent us from being ‘degraded.’ They correct us, rather than destroy us.” ↩

  8. “Psalm 45:6 […] shows that there is time AFTER olam. This proves beyond doubt that olam itself cannot refer to eternity, because when the Psalmist wished to express eternity, he had to say ‘olam va ad,’ or ‘the age and beyond.‘” ↩

  9. “In order to show the contrast between aion and kosmos […] ‘the harvest is the end of the age [aion].’ The King James Version says ‘the end of the WORLD,’ but most reference Bibles have a marginal reference to explain that verses 39 and 40 should read ‘AGE,’ rather than ‘world.’ […] It is a reference to a limited period of TIME.” ↩

  10. “Paul is bringing out another aspect of God’s character and position. He is the ‘King of the Ages’ and shall rule in the final glorious ages of the earth.” ↩

  11. “Now to the King eternal [ton aionion, ‘of the ages’], immortal, invisible, the only God, be honor and glory forever and ever [aionas ton aionon, ‘ages of the ages’]. Amen.” (1 Tim. 1:17) ↩

  12. “Augustine’s argument that aionian life and aionian judgment must both be equal is absolutely correct. The problem arises when he tries to show that both are unending, when, in fact, both pertain to an age.” ↩

  13. “The blind spot of the Latin Christians was their belief that in order to maintain law and order, it was necessary to threaten men with the worst possible tortures in the afterlife. This obsession with maintaining law and order appears to have been a motivating force behind the Latin idea of God’s eternal retribution upon sinners.” ↩

  14. “The Greek words to describe each in the New Testament are thelema (‘will’) and boulema (‘plan’). […] It goes beyond a mere desire. It denotes the actual plan, the intention, or the outworking of the will.” ↩

  15. “Pharaoh was able to resist God’s thelema will, or desire. The story of Pharaoh makes that obvious. But there was a boulema plan, or intention, that Pharaoh knew nothing about, and this he could not resist, for this was in the mind of God, not in the will of man.” ↩

  16. “We must recognize that sovereignty, the ultimate dunamis, belongs to God in heaven, while authority, exousia, belongs to man here on earth. Both are operative; both are real; yet they are realities of a different plane of existence.” ↩

  17. “God holds himself ultimately responsible and liable for the actions and salvation of His creation. That is one reason why He came to pay the penalty for sin Himself.” ↩

  18. “God is the ultimate Intelligence, having ultimate power to bring creation to its intended end. God could easily have converted all men to Himself immediately, if He had chosen to do so.” ↩

  19. “For it was the Father’s good pleasure for all the fulness to dwell in Him, and through Him to reconcile all things [ta panta, ‘the all’] to Himself, having made peace through the blood of His cross; through Him, I say, whether things on earth or things in heaven.” ↩

  20. “It is evident that all mankind died in Adam-with no exceptions. In the same manner also shall all be made alive in Christ-with no exceptions.” ↩

  21. “Jesus said, ‘If I am crucified, I will draw ALL MEN unto Myself.’ Was Jesus ‘lifted up’ on the cross? Of course He was. Then He will indeed draw ALL MEN unto Himself. He died for the salvation of the whole world, not just a few, and His blood has never lost its power.” ↩

  22. “God is the Savior of ALL MEN. No doubt Timothy and others like him did indeed teach this in Asia Minor, for the early Church leaders in the next centuries were faithful to teach these things, as their writings prove.” ↩

  23. “God will be ‘all in all.’ That is, the fullness of the Holy Spirit will be in all men, NOT some in all, or all in some, but all in all.” ↩

  24. “Clement of Alexandria summarized it all 1800 years ago (Stromata VII, 2:5-12) by saying: ‘All things are arranged with a view to the salvation of the universe by the King and God of the universe.‘” ↩

  25. “And not only for our sins, that is, for those of the faithful, is the Lord the Propitiator does he say, but also for the whole world. He, indeed, saves all; but some He saves converting them by punishments; others, however, who follow voluntarily He saves with dignity of honour; so that every knee should bow to Him.” ↩

Grafiekweergave

Backlinks