Stephen Jones — Ecclesiologie
b3 — Secrets of Time
Kerk en Israël — Twee niveaus
Jones verwerpt de vervangingstheologie maar onderscheidt twee simultane niveaus waarop God werkt:
“God operates on more than one level at the same time. When dealing on the national level, God fulfills His Word to Israel, dispensing general blessings or judgments with little regard to men’s individual differences in belief, faith, or spiritual development. However, God also deals with people on a different level that does make a clear distinction between Overcomers, believers in general, and unbelievers.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11]
Vertaling: “God werkt op meer dan één niveau tegelijk. Op het nationale niveau vervult God Zijn Woord aan Israël, waarbij Hij algemene zegeningen of oordelen uitdeelt zonder veel acht te slaan op individuele geloofsverschillen. God werkt echter ook op een ander niveau, dat wel een duidelijk onderscheid maakt tussen Overwinnaars, gelovigen in het algemeen, en ongelovigen.”
Jones vermeldt expliciet de gangbare visie die hij verwerpt:
“It is also commonly taught among other Christian groups that the Church has now become ‘Chosen,’ replacing the national with the spiritual.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11]
Vertaling: “Onder andere christelijke groepen wordt ook veelal geleerd dat de Kerk nu ‘Uitverkoren’ is geworden, en zo het nationale door het geestelijke heeft vervangen.”
Interpretatie: Jones verwerpt zowel de exclusief-nationale benadering (God werkt alleen door nationaal Israël) als de exclusief-ecclesiologische vervangingstheologie. De kerk functioneert als ‘geestelijk niveau’ naast het ‘nationaal niveau’ van Israël — beide gelijktijdig actief.
Koninkrijksoverdracht (Matt. 21:43)
Jones onderscheidt ‘wettelijk uitverkoren’ van ‘werkelijk uitverkoren’:
“There is a significant difference between legal Chosenness and actual Chosenness. Those legally Chosen are those whom God holds accountable to bring forth the Fruits of the Kingdom. Those who are actually Chosen are those who will indeed bring forth the Fruits of the Kingdom (Matt. 21:43).”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11]
Vertaling: “Er bestaat een wezenlijk onderscheid tussen wettelijke uitverkiezing en werkelijke uitverkiezing. Degenen die wettelijk uitverkoren zijn, zijn degenen die God verantwoordelijk houdt voor het voortbrengen van de Vruchten van het Koninkrijk. Degenen die werkelijk uitverkoren zijn, zijn degenen die de Vruchten van het Koninkrijk ook daadwerkelijk voortbrengen (Matt. 21:43).”
De grondtekst is Matt. 21:43: “Het Koninkrijk van God zal van u worden weggenomen en aan een volk gegeven dat zijn vruchten opbrengt.”
Interpretatie: De wettelijke uitverkiezing (toebetrouwde verantwoordelijkheid) geldt voor nationaal Israël én de kerk. De werkelijke uitverkiezing bepaalt wie de Koninkrijksvruchten daadwerkelijk voortbrengt — dit vormt de basis voor Jones’ onderscheid tussen ‘Overwinnaars’ en gewone gelovigen binnen de kerk.
De vijgenboom en de moderne Israëlische staat
Jones interpreteert de stichting van de Israëlische staat als de profetische vervulling van een negatieve aard — de fruitloze vijgenboom:
“The whole purpose of His curse upon the fig tree was to let us know that this nation would not bring forth the Fruits of the Kingdom that God required from the beginning.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11; verwijzing naar Matt. 21:18-19; 24:32-33]
Vertaling: “Het gehele doel van Zijn vervloeking van de vijgenboom was om ons te laten weten dat deze natie de Vruchten van het Koninkrijk, die God van het begin af vereiste, niet zou voortbrengen.”
Jones stelt dat de kerk een rol speelt in het geestelijk oordeel over deze natie:
“Jesus was telling His disciples that such spiritual warfare was possible for them as well. More than this, He implies strongly that Christians would likewise curse the fig tree nation at some point in time by means of spiritual warfare.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11]
Vertaling: “Jezus vertelde Zijn discipelen dat zulke geestelijke strijd voor hen eveneens mogelijk was. Meer nog, Hij impliceert sterk dat christenen op enig moment de vijgenboomnatie eveneens zouden vervloeken door middel van geestelijke strijd.”
Jones identificeert de Israëlische staat als vervulling van een dubbele profetische lijn:
“I believe that the Israeli state is fulfilling a dual set of prophecies: one set for Esau and one for the remnant of Judah. Is this really a movement to restore Jacob (Israel) to the Promised Land? Or is it actually a fulfillment of Malachi 1:4, where Edom is shown to have Zionist sentiments, desiring to ‘return and rebuild’?”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11; verwijzing naar Mal. 1:4]
Vertaling: “Ik geloof dat de Israëlische staat een dubbele reeks profetieën vervult: één reeks voor Esau en één voor het overblijfsel van Juda. Is dit werkelijk een beweging om Jakob (Israël) te herstellen naar het Beloofde Land? Of is het feitelijk een vervulling van Mal. 1:4, waar Edom zionistische sentimenten toont met de wens om ‘terug te keren en te herbouwen’?”
Interpretatie: Jones identificeert het Zionisme gedeeltelijk met de profetische lijn van Esau/Edom. Dit staat haaks op de dispensationalistische visie dat Israëls staatsstichting onverdeeld heilsbewijs is. [SPANNING met pro-Israël evangelicale ecclesiologie]
Kerkregering — Theocratie versus Humanisme
In hfst. 13 gebruikt Jones het thema ‘geen koning in Israël’ (Richt. 17:6; 18:1; 19:1; 21:25) als paradigma voor wettig kerkgezag. Het structurele probleem van Israël was de afwezigheid van Godsdirect gezag:
“They were supposed to be a theocracy, wherein God ruled them directly; but in fact, they seldom did the Will of God.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 13]
Vertaling: “Ze waren verondersteld een theocratie te zijn, waarbij God hen direct regeerde; maar in werkelijkheid deden ze zelden de wil van God.”
Jones verbindt dit aan het gevaar van gewetensautonomie in kerkregering:
“Essentially, the book stands as a warning to humanists, who believe that man has the right and duty to legislate his own moral codes by the power of human reasoning which they call ‘conscience.’ The book shows us that one’s conscience was not given to legislate, but rather to interpret and apply the law of God to one’s everyday life.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 13]
Vertaling: “Wezenlijk staat het boek als een waarschuwing aan humanisten, die geloven dat de mens het recht en de plicht heeft zijn eigen morele codes te wetgeven via het menselijk denkvermogen, dat zij ‘geweten’ noemen. Het boek toont ons dat het geweten niet gegeven is om te wetgeven, maar om de wet van God toe te passen en te interpreteren in het alledaagse leven.”
“A conscience is man-made, and is therefore only reliable when it has been taught the law of God, is in submission to it, and knows the mind of God.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 13]
Vertaling: “Een geweten is mensenwerk, en is dan ook alleen betrouwbaar wanneer het onderwezen is in de wet van God, daaraan onderdanig is en de gedachten van God kent.”
Jones verbindt de historische ballingschap van Israël aan het ontbreken van legitiem gezag:
“The theme of ‘no king in Israel’ was thus prophesied upon the House of Israel during their years of captivity to Assyria, as part of their judgment for their humanistic views.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 13; verwijzing naar Hos. 3:4]
Vertaling: “Het thema ‘geen koning in Israël’ werd aldus geprofeteerd over het huis van Israël gedurende hun jaren van gevangenschap in Assyrië, als onderdeel van hun oordeel voor hun humanistische opvattingen.”
Interpretatie: Ecclesiologisch impliceert Jones dat elke kerkregering die op menselijk geweten in plaats van op Gods wet is gebaseerd, dezelfde anarchie reproduceert als het boek Richteren beschrijft. Legitiem gezag vereist directe theocratie — onderwerping aan Gods wet als hoogste norm.
Kerk als Pinksterleeftijd — Ontoereikend en Overgangsperiode
Jones plaatst de kerkgeschiedenis in een heilshistorisch schema van Bijbelse feesten en Jubeljaren:
“The Pentecost Age lasted 40 Jubilees (1960 years), extending from 33 A.D. to 1993 A.D. At the end of that time, we entered into the transition into the Tabernacles Age. The history of the Church during the Age of Pentecost certainly proves this inadequacy.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 11; verwijzingen naar Hand. 2; Lev. 23:17; Ef. 1:14; 2Kor. 1:22; 5:5]
Vertaling: “De Pinksterleeftijd duurde 40 Jubeljaren (1960 jaar), van 33 n.Chr. tot 1993 n.Chr. Aan het einde van die tijd zijn we de overgang naar de Loofhuttenleeftijd ingegaan. De geschiedenis van de Kerk gedurende de Pinksterleeftijd bewijst zeker deze ontoereikendheid.”
Interpretatie: Jones beschouwt de kerk van de Pinksterleeftijd als heilshistorisch onvolledig — zij draagt slechts ‘eerstelingen’ (Lev. 23:17 als broden met zuurdesem), niet de volheid. De Loofhuttenleeftijd markeert de komst van de Overwinnaars, een elite binnen de kerk die de volheid van de Geest ontvangt (Ef. 1:14 als ‘onderpand’ nog niet volledig ingelost).
Moderne Naties als Stamerfgenamen van Israël
In hfst. 15 identificeert Jones specifieke moderne naties als de vervulling van de stamsprofetieën van Jakob, met directe ecclesiologische implicaties voor de identiteit van Gods volk:
“In the great parable of the nations, we see the European nations representing the sons of Jacob. Britain stands at the head of those nations, geographically pictured as Jacob himself. In fact, their flag is called the ‘Union Jack.’ Jack is a shortened form for Jacob.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 15]
Vertaling: “In de grote gelijkenis van de naties zien we de Europese naties als vertegenwoordigers van de zonen van Jakob. Brittannië staat aan het hoofd van die naties, geografisch afgebeeld als Jakob zelf. Hun vlag heet inderdaad de ‘Union Jack.’ Jack is een verkorte vorm van Jakob.”
Amerika en Canada worden geïdentificeerd met de twee stammen van Jozef:
“Joseph was ‘sold’ into the wilderness and was ‘separate from his brethren’ (Gen. 49:26) for 210 years. The land of Joseph itself in this parable became two nations, Canada and the United States, even as Joseph had two sons, Ephraim and Manasseh.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 15; verwijzing naar Gen. 49:26]
Vertaling: “Jozef werd ‘verkocht’ in de wildernis en was ‘210 jaar gescheiden van zijn broeders’ (Gen. 49:26). Het land van Jozef zelf werd in deze gelijkenis twee naties, Canada en de Verenigde Staten, even zoals Jozef twee zonen had, Efraïm en Manasse.”
De naties worden ingezet als profetisch instrument om Jakobs benauwdheid te ‘heruitvoeren’, met het doel het Mannenkind voort te brengen:
“This, then, is why God picked America and Britain to reenact the time of Jacob’s trouble from 1776 to 1986/96. God was fulfilling His Word on a physical level, so that we might know what He is doing on the spiritual level to bring forth the Manchild.”
[Jones, Secrets of Time, hfst. 15]
Vertaling: “Dit is dan ook waarom God Amerika en Brittannië koos om de tijd van Jakobs benauwdheid opnieuw te ensceneren, van 1776 tot 1986/96. God vervulde Zijn Woord op een fysiek niveau, opdat wij zouden weten wat Hij doet op het geestelijk niveau om het Mannenkind voort te brengen.”
Interpretatie: Bij Jones is de kerkelijke identiteit nauw verweven met de stamidentiteit van de Angelsaksische volken. De ‘Overwinnaars’ die de Loofhuttenleeftijd binnengaan, zijn niet toevallig verbonden aan de Efraïm/Manasse-erfenis. [SPANNING met klassieke ecclesiologie die de kerk als transnationaal en niet-etnisch beschouwt]